Δεν μπορεί από μόνος του να αποφασίσει τη μετακίνηση ενός τέκνου σε άλλο σχολείο ή να επιλέξει μόνος για την ιδιωτική ή δημόσια εκπαίδευση που θα λάβει ο ανήλικος.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ
Με το ν. 4800/2021 αναμορφώθηκε, μεταξύ άλλων, η νομοθεσία που διέπει τη σχέση γονέων και τέκνων μετά τη διακοπή της συμβίωσης, το διαζύγιο ή τη λύση του συμφώνου συμβίωσης των γονέων. Ο νόμος αυτός εισήγαγε την συνεπιμέλεια ως σύστημα ρύθμισης σχέσεων γονέων και τέκνων. Ένας νόμος που προκάλεσε πολλές συζητήσεις με διαφορετικές απόψεις που ήρθε να καθιερώσει το αυτονόητο, δηλ την ισότιμη συμμετοχή των γονέων στην ανατροφή των τέκνων τους.
Πώς διαμορφώνονται σήμερα οι προϋποθέσεις συνεπιμέλειας ανηλίκων τέκνων και τι διαφορετικό κομίζει στην ελληνική έννομη τάξη η συνεπιμέλεια;
Η βασική διαφορά στο νέο νόμο είναι, της κατά νομικό τεκμήριο, μετά την διάσταση ή τον χωρισμό, από κοινού και εξίσου άσκηση του συνόλου της γονικής μέριμνας από αμφότερους τους γονείς του τέκνου (Άρθρο 1513 Α.Κ.) Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τον νέο νόμο, η συνεπιμέλεια είναι υποχρεωτική, με την έννοια ότι αποτελεί τμήμα της γονικής μέριμνας που υποχρεωτικά κατά νόμο ασκείται από αμφότερους τους γονείς μετά τον χωρισμό ή την διάσταση. Με τη προηγούμενη μορφή του νόμου, η ανάθεση της άσκησης της γονικής μέριμνας και στους δύο γονείς από κοινού προϋπέθετε την συμφωνία τους. Συνεπώς ο νέος νόμος εισήγαγε μία νέα προσέγγιση για τα ελληνικά δεδομένα.
Με το νέο καθεστώς αμέσως μετά τον τερματισμό της κοινής ζωής των γονέων (διάσταση-χωρισμός) οι γονείς «αυτόματα» συνασκούν την επιμέλεια του ανηλίκου μέχρι και εφόσον κάποιος εκ των δύο ζητήσει μια διαφορετική ρύθμιση και γίνει αυτή δεκτή από το Δικαστήριο (με ασφαλιστικά μέτρα για επιμέλεια τέκνου ή αγωγή).
Η νομοθετική βέβαια αυτή αλλαγή συνοδεύτηκε από την ένταξη της διαμεσολάβησης ως τρόπου επιλύσεως της διαφοράς. Έτσι λοιπόν κατά την παρ. 2 του άρθρου 1514 ΑΚ: «Αν δεν είναι δυνατή η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας εξαιτίας διαφωνίας των γονέων … καθένας από τους γονείς προσφεύγει σε διαμεσολάβηση». Αν διαφωνούν αποφασίζει το δικαστήριο.
Επίσης, πάντα με γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον των τέκνων, σύμφωνα με το άρθρο 1512 ΑΚ: «Κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας οι γονείς καταβάλλουν προσπάθεια για εξεύρεση κοινά αποδεκτών λύσεων. Αν διαφωνούν, αποφασίζει το δικαστήριο». Συνεπώς θα πρέπει το δικαστήριο να αποτελεί την έσχατη λύση και μόνο εάν έχουν εξαντληθεί οι παραπάνω δυνατότητες, τότε οι πρώην σύζυγοι/ γονείς θα πρέπει να προσφεύγουν στο δικαστήριο. Ο θεσμός της διαμεσολάβησης ενισχύεται ουσιωδώς με το νέο νομοθέτημα
Ως προς τη συνεπιμέλεια και τον τόπο διαμονής τέκνου, ουσιαστικά σήμερα, ακόμα και στην περίπτωση που η αποκλειστική επιμέλεια ασκείται από τον ένα γονέα, για όλα τα ουσιώδη ζητήματα όπως ενδεικτικά ζητήματα εκπαίδευσης, υγείας καθώς και ο προσδιορισμός του τόπου κατοικίας του τέκνου (εκτός πόλης ή χώρας) απαιτούν την συναίνεση του άλλου γονέα ή δικαστική άδεια. Για παράδειγμα σήμερα μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 4800/21 ένας γονέας, ακόμα και αν ασκεί αποκλειστικά την επιμέλεια ενός τέκνου:
